Reformatorisch Dagblad achter Malawi (niet achter Jezus)

Na een persoonlijk appel van VN-baas Ban Ki Moon op het parlement van Malawi heeft de president daar gratie verleend aan het homopaar dat kort daarvoor tot veertien jaar cel was veroordeeld wegens hun verloving. Iedereen blij? Niet het reformatorisch dagblad. “Jammer dat de president van Malawi zo snel door de knieën ging”. Het hoofdredactioneel commentaar van 31 mei gaat in op de moeite die orthodoxe christenen hebben bij de wijze waarop de VN de wereldvrede nastreven. Die moeite past bij een diepgewortelde angst voor een wereldregering, want dat past bij eindtijdbeelden van de antichrist. Het feit dat de VN het uitgerekend opneemt voor homo’s maar te weinig doet aan de vervolgde christenen versterkt in de ogen van het RD ongetwijfeld dit idee. Ziehier het commentaar van het RD (dat ik in het geheel citeer om het verwijt van selectief lezen te voorkomen):

“Kennelijk had deze kwestie een hoge prioriteit voor de VN, terwijl Ban Ki Moon zich nog niet zo vaak druk heeft gemaakt over folteringen van christenen. Ban benadrukte in zijn toespraak voor het parlement ook dat Malawi zijn wetten moet aanpassen aan „internationale standaarden.” Dat roept echter wel de vraag op wie hierin de norm bepaalt. Want terwijl plaatselijke christelijke en islamitische leiders de veroordeling van de mannen hadden toegejuicht, voerden diverse landen een lobby tegen de regering van Malawi. Ook Nederland heeft een reputatie op dit gebied: minister Verhagen noemde het vonnis vrijwel direct „meer dan afschuwelijk.” In de Volkskrant noemde homobelangenbehartiger Krol het protest tegen het Afrikaanse land onze morele plicht, omdat Nederland het eerste land ter wereld was dat het homohuwelijk legaliseerde. Dat dat haaks staat op de Afrikaanse cultuur en indruist tegen de opvatting van de overgrote meerderheid van de bevolking, nemen homolobbyisten voor lief.

Veertien jaar is fors, zeker voor westerse begrippen. Toch is het jammer dat de Malawische president zo snel door de knieën ging. Als de burgers van Malawi willen weten waar dit spoor eindigt, moeten ze de komende tijd de politieke verslaggeving uit Nederland volgen. Zaterdag was er een voorproefje: D66 kondigde aan eerdaags de veelbesproken initiatiefwet in te dienen die de enkelefeitconstructie ongedaan maakt. Als deze wet van kracht wordt, kunnen christelijke scholen niet langer docenten met een homoseksuele leefwijze weren.

Een ruime Kamermeerderheid steunt dit voorstel en dat zal door de komende verkiezingen nauwelijks veranderen. Het is niet uitgesloten dat hier straks het omgekeerde gebeurt van wat de rechters in Malawi deden: niet degenen die zich openlijk homoseksueel gedragen, worden bestraft, maar juist christenen en moslims die dat gedrag zondig noemen.

Of zou Ban Ki Moon dan ook onze Tweede Kamer komen toespreken en het opnemen voor deze intolerantie jegens religieuzen?”

Er zit altijd iets onfris in wanneer je het lijden van de een en het lijden van de ander vergelijkt en tegen elkaar uitspeelt. Natuurlijk is het folteren en discrimineren op grond van geloof evenzeer af te wijzen. Dat dat in de internationale politieke verhoudingen soms ingewikkeld is, is ook duidelijk. Vervolgde christenen krijgen daardoor soms weinig steun, maar dat geldt bijvoorbeeld ook voor Tibetaanse boeddhisten. Juist daarom blijft het spreken over mensenrechten zo belangrijk. Als onze internationale rechtsorde ergens op gebaseerd moet zijn, dan hierop. En dan telt ieder vervolgd mens even zwaar.

Het is ook onfris als het onrecht dat kwetsbare mensen wordt aangedaan, wordt vergoelijkt zoals hier gebeurt. De religieuze leiders waren immers voor deze straf… Het staat haaks op hun cultuur… Het gaat in tegen de opvatting van de meerderheid daar. Dat de homolobbyisten daar tegen in durven gaan! Maar dit heeft weinig met wat voor homo-lobby ook te maken. Christelijke naastenliefde en zorg voor de zwakke die onrecht lijdt, meer heb je niet nodig om hier tegen op te komen.

Het is helemaal onfris als het lijden van vervolgde en mishandelde mensen op een lijn wordt gesteld met de situatie van orthodoxe christenen hier. Er is nog geen lezer van het RD gevangen gezet (en anaal onderzocht) vanwege zijn of haar geloof. Orthodoxe christenen hebben in Nederland een voluit gerespecteerde positie, inclusief allerlei vrijstellingen van wettelijke regels. Er is discussie over de vraag hoe ver die vrijheid gaat, maar dat is alleen op die punten waar anderen onder hun vrijheid lijden. Vandaar de vrouwenkwestie en de discussie over homo’s, onder andere in het bijzonder onderwijs. Maar verder mogen ook orthodoxen denken, geloven, zeggen en leven zoals zij menen dat goed is. Ze mogen er zelfs mee in het parlement. Laten we nu niet doen of homo’s in Malawi beter beschermd worden dan RD-lezers hier…

Waar eindigt dit spoor, zo vraagt de RD redactie zich angstig af: Als nu al de homo’s gratie krijgen, dan mogen wij ze straks hier ook niet meer discrimineren. Straks worden niet meer de zondaars bestraft, zo vreest het RD maar de rechtvaardige orthodoxe gelovige die met de bijbel in de hand de zondaar de gevangenis in wenst.

Schokkend, zo weinig medegevoel en nuance. Zo weinig zicht op hoe zulke woorden worden gelezen. Maar vooral zo weinig navolging van Jezus die niet oordeelde maar opkwam voor de gemarginaliseerde en uitgestotene. Aan de vrucht herkent men de boom. Ook als die vrucht hardvochtigheid is.

Advertenties

Reacties staat uit voor Reformatorisch Dagblad achter Malawi (niet achter Jezus)

Opgeslagen onder Uncategorized

Reacties zijn gesloten.