Karaoke in Yangon

Myanmar (Birma, zeg maar) is een bijzonder land. Twee weken ben ik hier nu om les te geven op een paar plekken en ik heb inmiddels heel wat mensen ontmoet en van het land gezien. Wat me het meest treft, is de poging van al die gewone mensen om hun gewone leven te leiden. Natuurlijk zijn er de moeilijke politieke situatie, de ingewikkelde samenleving van vele etnische groepen en nog veel meer talen en de handelsbeperkingen, om maar niet te  spreken over omvangrijke problemen van huiselijk geweld, seksuele uitbuiting, en achterstelling van vrouwen. Maar tussen dat alles door proberen mensen hun leven te leiden. Ook als er geen elektriciteit of stromend water is, als het openbaar vervoer in alle opzichten tekort schiet en als de nieuwsvoorziening nog erger dan belabberd is. Ik ben onder de indruk van de mensen.

Bijzonder is ook hoe men zich verhoudt tot de moderne globaliserende cultuur. Meer en  meer verschijnen er op straat en op TV beelden van die cultuur. Straatverkopers bieden een keur aan moderne films (vaak 60 op een DVD), billboards tonen jonge mensen in westerse kleren die – onder de slogan ‘ step into the future’ – eten van een appel. Verboden vruchten. De muziekzenders en muziekvideos bieden vooral westerse muziek, voorzien van een Birmese tekst en ondertiteling voor de karaoke.

Vanavond was ik met twee collega’s uit eten in Kyaw Music Pub (spreek uit tsjoh). Een van de modernste gelegenheden. Met vier grote flatscreens en plasmaschermen waar de WK-finale nog maar eens wordt herhaald (als herinnering aan het soms wat te onsportieve gedrag van onze helden). En op het podium om de zeven minuten een vrij jong meisje die totaal ongeïnteresseerd het lied meezingt dat voor haar geprojecteerd wordt. En dat zo hard dat elk gesprek onmogelijk wordt. Halverwege elk lied proberen de overvloedig aanwezige (maar ook weinig geïnspireerde) obers het publiek aan te zetten tot een applaus.

Tussendoor is er een modeshow. Zes meisje bewegen zonder enig vertoon van vrolijkheid in moderne jurkjes en broeken. Desgewenst brengt een van de obers een meisje naar keuze naar de tafel van een van de vaak wat oudere mannen die de zaak deze avond bevolken (ja ja, ik ben ongeveer de jongste). Voor een gezellig gesprekje. Niets meer dan dat, maar toch voelt het wat ongezond aan. Ook de fashion show is trouwens – afgezien van het bezoek aan tafel – een letterlijke kopie van wat er op tv te zien is en daar doet men weer ijverige  ogingen het westen te imiteren.

Mijn tafelgenoot vertelt dat in Mandalay, de tweede stad, vorig jaar de karaokegelegenheid van hogerhand gesloten werd omdat het de cultuur zou bederven en alleen op de buitenlanders gericht was. Stel je voor. Veel buitenlanders zie ik hier niet, maar naast mij in het internetcafe zit een jongen Shakira te luisteren en een meisje te chatten, as we speak. Zo makkelijk houd je de wereld niet buiten, ook al is mijn blog hiervandaan niet rechtstreeks bereikbaar (laat staan twitter).

Het is al met al een schrijnend voorbeeld van botsende werelden. De dominante invloed van de globaliserende westerse cultuur met al haar plat gecommercialiseerde dromen, de tot falen gedoemde pogingen van de leiders hier om dat te weerstaan, en het verlangen van al die gewone mensen om te delen in een geluk dat voor hen niet direct is weggelegd.

Mijn grootste zorg is dat in zo’n botsing de slachtoffers meestal de kwetsbaren zijn. De meisjes op het podium die zich laten bekijken voor een schamel loon, de kinderen die soms tot midden in de nacht moeten werken, de ouderen voor wie geen zorg beschikbaar is.

Het is een bijzonder land. Een land dat me ontroert. In zijn trots en in zijn pijn. En terwijl ik dat schijf, besef ik dat ik ook gewoon een westerling ben die dit land naar mijn eigen maatstaven beoordeel. En die – bij wijze van mentale karaoke – probeert mee te zingen met de mensen hier, maar eigenlijk niet echt begrijpt hoe men hier leeft. Ik heb nog twee weken Yangon te gaan om het iets meer te leren kennen.

Advertenties

Reacties staat uit voor Karaoke in Yangon

Opgeslagen onder Uncategorized

Reacties zijn gesloten.